Outdoor & Travel Magazine Productcatalogus 1996

Inspiratie door Mekong Delta tour
Om 06:30 word ik door de hotelbediende gewekt. Ik heb voor vandaag met Vô Hûng Dûng, een Vietnamese visser, afgesproken waar ik gisteren al eerder mee in contact was gekomen. Hij had me beloofd om de drijvende dorpen op de Tiên Giang rivier in de Mekong Delta vanuit zijn bootje te laten zien. Ik kleed mij haastig aan, spoel snel een nieuw diarolletje in mijn fototoestel en loop naar buiten. Ik ga bij een klein eetstalletje tegenover het hotel zitten, zodat ik Dûng in ieder geval aan kan zien komen terwijl ik mijn noedelsoepje naar binnen slurp. Terwijl de laatste noedels nog aan mijn kin bungelen word ik door Dûng op mijn schouder geklopt. Hij komt nogal gehaast over. Ik vraag of ik hem wat te eten of drinken aan kan bieden, maar hij maakt een afwijzend gebaar. Hij zegt dat ik snel mee moet komen want zijn boot ligt al klaar. Ik overhandig de stalhouder mijn verschuldigde 23 cent en volg Dûng door de drukke straatjes naar een afgelegen steiger. Er liggen hier wel 40 bootjes op een kluitje, vol met mensen en vol met handelswaar. Via een loopplank van bootjes komen we uiteindelijk bij het bootje van Dûng terecht. Je zou deze bootjes een beetje met een kano kunnen vergelijken. Deze zijn alleen van hout gemaakt en liggen nog lager op het water. Zo laag dat zelfs de kleinste golf nog groot genoeg is om over de rand te slaan. Dûng heeft zijn vrouw meegenomen en fungeert als roeister, zodat hij mij het één en ander in zijn gebrekkige Engels kan vertellen. Het is ongelofelijk hoe druk het op het water is. Tussen een wirwar van honderden bootjes loodst ze ons met het grootste gemak overal doorheen. Na een kwartiertje varen zijn we bij het drukste gedeelte op de rivier terecht gekomen. In het midden ligt een hele groep met boten aan elkaar vastgeketend. Tientallen bootjes met handelslieden drommen zich, als wespen, om het drijvende dorp heen. Rijst, vis, groenten en fruit worden in overvloed te koop aangeboden. Toen we vlakbij waren had ik een perfecte uitgangspositie om foto's van het gehele schouwspel te maken. Net op het moment dat ik af wil drukken word ik door Dûng geattendeerd op een vrachtschip met rijst die langs komt en een golfslag met zich meebrengt die juist zo kritiek voor deze kleine bootjes is. Met een bepaalde peddeltechniek weet ze de golven aardig uit het bootje te houden en kunnen we onze tocht richting de drijvende markt vervolgen. We slaan een zijtak van de rivier in en varen langs het huis waar Dûng met zijn gezin woont. Het huis staat helemaal vrij op het water. Hij laat mij zijn huis zien en het blijkt dat hij onder zijn huis een houten kooi heeft gemaakt waar hij aal in kweekt. In vijf maanden tijd groeien deze beesten uit tot een kolossale vis, waar voor Vietnamese begrippen een fortuin mee wordt verdient. Na een half uurtje varen we weer verder. Hoe dichter we bij de markt komen des te drukker het op het water wordt. Op een moment is het zo druk dat we gewoon vast komen te zitten, de 40 meter brede rivier is als een tapijt bedekt met bootjes. Naast ons biedt een jong meisje mij haar ananassen te koop aan en aan de andere kant word ik door een oude vrouw aan mijn shirt getrokken die mij haar gekookte eieren wil verkopen. Als ik drie bootjes verder kijk, word ik zelfs door een man gewuifd die met een cobra staat te zwaaien en die aan mij wil verkopen. Gefascineerd kijk ik naar de wirwar van de handel. Wat een pracht en wat een geluk dat ik deze man tegen ben gekomen. Ik zie nu een stukje Vietnam dat ik zonder Dûng en zijn boot nooit zou hebben gezien. Ik voel me hier thuis op het water want het doet me weer terugdenken aan de tijd dat mijn ouders nog een boot hadden. Het doet me terugdenken aan de kanotochten die ik altijd in Europa heb gemaakt en ik fantaseer hoe het zou zijn om hier met mijn kano te varen. Het idee blijft in mijn hoofd ronddwalen terwijl het bootje zich een weg probeert te banen en ik ondertussen wat foto's van de markt maak. Op de terugweg nodigt Dûng me uit om bij hun te komen eten. Zijn vrouw eet niet mee. Nadat zij ons een stuk zelf gekweekte aal, wat zeewierachtige groente, rijst en een zeer sterk, door Dûng zelfgestookt, drankje heeft voorgeschoteld gaat ze in een hoekje een visnet zitten repareren. Als dank voor hun gastvrijheid wilde ze geen geld aannemen. Daarom gaf ik Dûng mijn T-shirt, waar een Nederlandse tekst op stond, waarvan hij al eerder liet blijken dat hij die wel mooi vond. Eénmaal terug in mijn hotel bedacht ik dat ik dit soort tochten zeker vaker wil gaan doen, maar dan met mijn eigen kano.

Op 24 januari 1996 zijn Tristan R. Raggers en Steven Spaink vertrokken voor een ruim twee jaar durende kano-expeditie rond de wereld. Zullen ze ook dan weer op de Mekong Delta in Vietnam varen. Laten we het maar afwachten en eerst eens kijken hoe ze het op de Filippijnse eilanden er vanaf weten te brengen.

Tekst en foto's: Tristan R. Raggers