Brand in Pangandaran

Na anderhalf jaar van reizen komen mijn ouders mij tijdens hun vakantie in Indonesië opzoeken. Ze vliegen naar Bali en we plannen voor de komende drie weken gezamenlijk naar Jakarta te reizen. De laatste keer dat ik met mijn ouders op vakantie ben geweest is negen jaar geleden, ik was toen zeventien. Sindsdien heb ik, alleen en samen met vrienden, zo'n beetje de hele wereld over gereisd. Hoe zal het zijn om na volledige zelfstandigheid het onbekende nu weer met mijn ouders te gaan delen. Gelukkig zijn mijn ouders ook tijdens hun vakanties nogal vlot en ondernemend dus dat zit wel goed. Bij aankomst heb ik al voor een hotelletje gezorgd zodat ze het stof van de lange vlucht meteen met een koud glas Bintang bier weg kunnen spoelen en we bij kunnen kletsen over het leven van het afgelopen anderhalf jaar. Hoe kunnen we op dat moment weten dat we elkaar eerdaags door een ongelukkig toeval kwijt zullen raken?
Na twee weken van samen reizen komen we aan in Pangandaran; een badplaats op Java. Voor de Indonesiërs
is het strand hier al voor lange tijd een trekpleister maar voor de westerse toeristen begint het nu pas sterk in opbloei te komen. Van een aantal backpackers heb ik de tip over 'Delta Gecko Village' gekregen; een sfeervol guesthouse dat een paar kilometer buiten het dorpje ligt en waar de Australische eigenares veel leuke dingen organiseert. Mijn ouders verblijven liever in het centrum omdat ze het guesthouse te afgelegen vinden liggen. Dit is verder geen probleem omdat ik de fiets van het guesthouse kan lenen.
Op de laatste dag van ons verblijf in Pangandaran wordt in Delta Gecko Village een Pencak Silat voorstelling gegeven. Pencak Silat is een vechtsport met veel sierlijke bewegingen dat vooral in west Java nog veel voorkomt. Tijdens de voorstelling worden er veel messen en boeien gebruikt waarbij de mannen zich uit een bijna onmogelijke gevangenschap vrij moeten maken. Het heeft iets weg van een David Copperfield show. Naderhand wordt er een uitgebreide visbarbeque gegeven met als afsluiting van de avond: a bonfire on the beach. Allemaal hartstikke gezellig en we gaan dan ook pas laat slapen.
Om een uur of vijf 's morgens word ik wakker van een tropische regenbui... althans, dat denk ik. Als ik naar buiten kijk zie ik tot mijn verbazing geen druppel vallen. Enkele seconden van verwarring dazen door mijn hoofd totdat de kreet "Fire!" alle helderheid in een snelle reactie terug brengt. Ik spring mijn bed uit, maak mijn kamergenoten met een paar stevige porren wakker en ren naar buiten. Het guesthouse bestaat uit verschillende hutjes die van bamboe en bladeren zijn gemaakt. De brand is in het midden van het complex ontstaan en grijpt razendsnel om zich heen. In een van de huisjes slapen twee Engelse vriendinnen die paniekerig buiten staan. De badkamer en een groot deel van het dak staat al in brand. Hun paspoorten, geld en bagage ligt nog in de kamer maar ze durven niet naar binnen. Er vallen brandende stukjes bamboe van het dak naar beneden dus ik moet snel zijn als ik hun spullen nog wil redden. Als ik naar binnen ga, blijkt alles door de hele kamer verspreid te liggen, "Wat een zwijnenstal maken die meiden er van!", denk ik nog. Ik pak het hele zaakje bij elkaar en geef het door het raam naar buiten aan. Vervolgens pak ik een emmer om een poging van blussen te wagen. De vijver naast het huis is het enige water dat snel voorhanden is. Als het meisje van de receptie komt helpen met het vullen van de emmers, weten we het huisje nog op tijd te redden. Inmiddels hebben nog twee andere bungalows vlam gevat. Voor de één is het al te laat maar van de andere kunnen we nog net zorgen dat het bij beperkte schade blijft. De meeste andere toeristen lopen een beetje verward rond en weten niet goed wat ze moeten doen. Als ik aan een oudere man vraag of hij niet even iets aan moet trekken, schrikt hij er zelf van dat hij er naakt bij staat. Gelukkig zijn er geen mensen ernstig gewond geraakt maar moet een enkeling de plaatselijke politiebeambte wel steekpenningen betalen als ze een schaderapport van hun verbrandde spullen op willen laten stellen.

Ouders vermist
Om 07:00 uur zal de bus mij bij Delta Gecko Village op komen halen. De bus waar ook mijn ouders in zitten en ons naar Bandung zal brengen. Dit hebben we gisteren bij het reisbureautje nog eens duidelijk benadrukt zodat ik mijn ouders niet mis zal lopen. Er is echter geen bus te bekennen. Om halfnegen fiets ik naar het hotel van mijn ouders. De manager zegt dat ze om 07:30 uur al zijn vertrokken. Als ik bij het reisbureau ben om te vragen waar de bus was, proberen ze mij in de schoenen te schuiven dat ik niet mee wilde vanwege de brand. "Mijn ouders zitten verdomme in die bus, denk je nou werkelijk dat ik die dan niet probeer te halen. We waren hier gisteren nog om dat te bevestigen!". Met moeite krijg ik mijn geld terug en neem de gewone bus naar Bandung. Bandung is met zijn ruim twee miljoen mensen de op twee na grootste stad in Indonesië. Hoe moet ik mijn ouders in zo'n immens grootte en onbekende stad terugvinden? Het zal toch niet waar zijn dat ik mijn ouders anderhalf jaar niet heb gezien en ze nu ook nog eens in Indonesië kwijt zal raken.
Ik heb geen idee in welk hotel ze zullen verblijven en welk deel van de stad. De enige hoop die ik heb is dat ze een hotel kiezen die in de Lonely Planet reisgids staat beschreven zodat ik deze allemaal af kan lopen. Een echte toeristenwijk is er niet in Bandung en ik besluit met mijn zoektocht rondom het treinstation te beginnen. Bij de eerste vier hotels heb ik geen succes, totdat ik bij de vijfde naar binnen wil stappen en ik mijn naam in de verte hoor roepen. Ongelofelijk, daar zijn mijn ouders. Zo'n grootte stad en dan kom ik ze na nog geen uurtje zoeken gewoon op straat tegen. Ze zijn hier een aantal uren voor mij aangekomen en hebben in verschillende hotels een berichtje voor me achtergelaten. Ze blijken in een hotel vlakbij te zitten.
Na deze lange vermoeiende dag zijn we blij dat alle onzekerheden achter de rug zijn. Voor de tweede maal deze vakantie vieren we onze vereniging met een paar flessen Bintang en... een 'Rijsttafel'.

Tekst en foto's: Tristan R. Raggers