Meer tegenvallers dan meevallers

Saskia Henze en Tristan R. Raggers hebben hun koffers gepakt en zijn uit Amsterdam per vouwfiets onderweg naar Zimbabwe. Voor Sp!ts schrijven zij eens per 14 dagen hun ervaringen op.

Het begon al met de 130 km. fietsen op de dag van aankomst i.p.v. de geplande 50 km. na 16 uur van treinen en een nacht over te hebben geslagen. Op zich was dit niet zo'n probleem. We waren na lange tijd van voorbereidingen eindelijk op reis. In de daaropvolgende dagen ... nee, weken, komen tegenslagen vaker voor dan meevallers. Thuis hadden we gehoopt het fietsen een beetje rustig te kunnen opbouwen. Fietsdagen van 60 a 70 km. worden dagen van 110 a 120 km. doordat campings in Portugal ver van elkaar vandaan liggen. Bij de mazzel van een korte dag hebben we de pech van een vette tegenwind of een enorme berg waar we overheen moeten. Campings liggen bijna nooit in de stad, vaak 6 km. er vandaan, soms 15 km. de verkeerde kant de berg op wat een extra 30 km. omrijden betekent. Na 5 dagen en zo'n 600 km. verder hebben we nog geen tijd gehad om onszelf een beetje te ontspannen. In de Douro vallei houden maagkrampen en diaree, van een nog steeds onbekende voedselbron, ons voor een aantal dagen uit het zadel. Ook dit was niet echt ontspannend te noemen. Terug in Spanje krijgen we regelmatig te maken met campings die wel op de kaart staan maar opgeheven blijken te zijn. Wildkamperen en dagafstanden van ruim 100 km. zijn het gevolg. En zo was er elke dag wel wat. Het lijkt alsof wij moeten worden getest i.p.v. onze opvouwbare Birdy's. In de niet westerse landen zijn dit soort dingen meer acceptabel en stel je je er op in. We hebben juist een maand aanloopperiode in Europa gekozen om even echt vakantie te houden, het blijkt niet te mogen.
Op 1 oktober besluiten we de boot te nemen naar Ceuta; Spaans grondgebied in Marokko. Doordat het hoogseizoen net op die dag beeindigd is, het vaarschema gehalveerd en onze keuze voor de oversteektijden daarmee ook. Om een beetje bijtijds in Ceuta aan te komen moeten we de duurdere maar snellere boot nemen. Gelukkig maken onze vouwfietsen nog wat goed. De prijs van het meenemen van je fiets is hetzelfde als een moter, opgevouwen in onze fietszakken scheelt ons dat mooi drie tientjes.
De oversteek duurt slecht een uurtje. Na aankomst klappen we onze fietsen weer uit en fietsen gewapend met Michelinkaart en Lonely Planet reisgids vol vertrouwen de stad uit richting de camping. Na een half uurtje trappen wordt ons vertrouwen al wat minder. Waar blijven die beloofde campingbordjes nou? Als er een politieauto voorbij komt besluiten we het aan hun te vragen. "De camping in Ceuta? Nee, die is vorig jaar opgeheven." Wildkamperen wordt door de politie afgeraden i.v.m. de vele overvallen in dit gebied. Er zit niets anders op dan onze fietsen weer om te draaien en terug te fietsen naar waar we vandaan kwamen. Inmiddels is het al laat geworden en zijn veel pensionnetjes vol. Uiteindelijk vinden we in een achterafstraatje een klein familiepension waar nog één kamert vrij is. De prijs van de kamer is ver over ons dagbudget heen, maar we hebben verder weinig keus. Even later genieten we van de spaanse familie en onze kamer. Het is heerlijk om even niet in een tent te hoeven kruipen en in een 'echt' bed te slapen.
We blikken terug op onze eerste maand in Spanje en Portugal. Morgen naar Marokko ...

Tekst door: Tristan R. Raggers en Saskia Henze