Eerste aanraking met Afrika

Saskia Henze en Tristan R. Raggers hebben hun koffers gepakt en zijn uit Amsterdam per vouwfiets onderweg naar Zimbabwe. Voor Sp!ts schrijven zij eens per 14 dagen hun ervaringen op.

Op 2 oktober worden we om 08:00 uur gewekt door onze Spaanse hospita. Het is de hoogste tijd om in te pakken en ons richting de Marokkaanse grens te begeven. Na een kwartiertje fietsen bereiken we de grens. Het is verbazingwekkend hoe verschillend de wereld hier is. Het algehele straatbeeld is veranderd als bij toverslag. Vrouwen in jalaba's, compleet met hoofddoekjes, ezels, overvolle auto's en veel mannen vullen het straatbeeld. Overal duiken er mannetjes op die ons wel willen assisteren bij het invullen van de douanepapieren. Wij fietsen echter gewoon door en sluiten ons even later aan bij een rij met andere Europeanen. Wachtend op een stempel in ons paspoort zien we een politeagent die om wordt gekocht. Na een half uurtje zijn onze paspoorten voorzien
van een stempel die ons het recht geeft om drie maanden in Marokko te verblijven en zijn we klaar om de grens over te gaan. We oogsten bewonderende blikken met onze Birdy's en toveren een glimlach op menig gezicht. De douanebeambte bekijkt onze stempel nauwelijks, ook hij heeft zijn ogen gericht op de fietsen. Hij wenst ons een "Bon voyage" en onze wielen rollen vervolgens Marokko binnen. We willen vandaag naar het 100 km noordelijker gelegen Chefchaouen. Volgens onze reisgids is deze weg niet interessant om te fietsen en we besluiten uit te kijken naar een taxi die ons voor 20 Dirham naar een busstation halverwege zou kunnen brengen. Ze vragen 200 DH omdat we zoveel bagage hebben. We moeten lachen en zeggen dat we met onze vouwfietsen toch heel wat minder bagage hebben dan menig Marokkaan en dreigen met opstappen. De prijs keldert onmiddellijk naar 120 DH, maar dit is alsnog drie keer teveel. We besluiten het stuk te fietsen. Het geeft ons een goed gevoel om niet afhankelijk te zijn van hun machtspositie. 1500 meter verder echter, blijkt een busstation. Met wat afdingen kunnen we voor 20 DH per persoon mee naar een plaats vlakbij Chefchaouen gelegen. De fietsen hoeven slechts een beetje worden ingeklapt, sturen gebogen, zadels naar beneden en de tassen eraf. Op deze manier passen ze keurig in het laadruim. Als we de bus in stappen worden we hartelijk welkom geheten: Ca va? Ca va bien!! We blijken afleidingsmanouvre voor de politie. Behoorlijk wat illegale tafelkleedjes en pannen verdwijnen onder onze stoelen. Dat hebben we in het begin niet zo in de gaten, maar als we verhuizen naar de andere kant van de bus raken een paar mensen in paniek." Waarom gaan jullie daar zitten?""Omdat we uit de zon willen zitten." Een Marokkaanse discussie volgt. Vervolgens vragen ze of de spullen weer onder onze stoelen mogen omdat de politie daar niet zal kijken. Zo worden we naar een uur Marokko al betrokken bij het smokkelen. Vreemd om te zien dat er steeds politie in de bus verschijnt op zoek naar tafelkleden uit Spanje. Ze laten onze stoelen en onze bagage inderdaad met rust. Er worden drie vrouwen gearresteerd.
Na 100 km is het uitstappunt daar en worden we er midden op de weg uitgezet. Bedankjes en gelach over onze smokkelhulp volgt. Het is nog 8 km de berg op tot Chefchaouen. Chefchaouen lijkt op het eerste gezicht niets bijzonders. Het is een groot dorp met witte huizen, maar de Medina (ommuurde, oude binnenstad) is super! Zo relaxt hebben we het in heel Spanje nog niet gehad. Geen auto's en iedereen is super, super vriendelijk. Zalig. Marokko laat zich gelijk van zijn beste kant zien!

Tekst door: Tristan R. Raggers en Saskia Henze