Rodeo op een truck

Saskia Henze en Tristan R. Raggers hebben hun koffers gepakt en zijn uit Amsterdam per vouwfiets onderweg naar Zimbabwe. Voor Sp!ts schrijven zij eens per 14 dagen hun ervaringen op.

Twee eerdere pogingen om het hoge Atlasgebergte in Marokko door te steken, zijn letterlijk in het water gevallen. De vele regen en daardoor meekomende modder uit de bergen hebben hele wegen weggespoeld. Voor de derde en tevens laatste keer staan we voor de beslissing wat te doen. In het hotel vragen we verschillende mensen naar de conditie van de 208 kilometer lange piste die komen gaat. Adviezen zijn verschillend: van afwijzend, absoluut onmogelijk tot mogelijk en geen probleem. Het zou in ieder geval niet meer regenen en we raken redelijk overtuigd dat het mogelijk is door een gesprek met John, een Engelsman die hier een eigen motorcrossbedrijfje heeft en deze route vorige week nog heeft gereden en hem vandaag ook weer met zijn klanten zou gaan rijden.
We besluiten het erop te wagen, slaan mondvoorraad in voor de geplande vier dagen en laden de fietsen op. Na 1500 meter is het mij nog niet echt gelukt om op mijn fiets te blijven zitten. Mijn stuur is niet stabiel genoeg voor de grote keien waardoor ik steeds weer afval. Tristan doet het aanzienlijk beter. Inmiddels hebben de zes motorrijders van het motorcrossbedrijf van John ons al ingehaald en volgt hij ze even later met zijn jeep. Hij stopt en vraagt als hij ons ziet. Of we misschien een stukje mee willen rijden. De fietsen kunnen wel bovenop de auto. Tristan twijfelt: hij heeft het gevoel wel erg snel op te geven, maar omdat ik het graag wil, gaan we mee.
John helpt ons de fietsen op de auto te bevestigen. Geen simpele klus daar de auto vol spullen staat en we er zelf ook nog bij moeten. Ook nu weer bewijzen onze vouwfietsen hun voordeel. Als alles goed vastgesjord zit, klimmen we zelf omhoog en zetten ons op de bagagekisten, die in ijzeren gleuven zijn geschoven en vastgezet met spanbanden. Wij moeten ons aan deze banden vasthouden. Als we eindelijk wegrijden, vind ik het direct geweldig. Het uitzicht is fantastisch, vooral omdat we nu niet op de weg hoeven te letten, hebben we de ogen vrij om naar de omgeving te kijken. Grote roden rotsen zijn links en rechts van ons. We voelen ons net de koning en koningin en zwaaien naar iedereen en iedereen zwaait terug.
Het ritje bovenop de auto is voor ons een feestelijk avontuur: We rijden over passen van ruim 2800 meter hoogte en door dorpjes die niet op de kaart staan. Na een lange afdaling over een zeer slacht keienpad is de weg opeens helemaal verdwenen. De regen heeft alles weggevaagd en we volgen een track door de rivier. Wij vragen ons af hoe wij hier hadden kunnen fietsen. De geplande vier dagen zouden zeker verdubbeld worden.
Rond zes uur begint het toch wel erg koud te worden bovenop de auto. John ruimt de stoel naast hem leeg, we moeten maar eens binnen komen zitten. Dat is maar goed ook, want we kunnen door al dat gehobbel bijna niet meer op onze billen blijven zitten. We kletsen met John over zijn bedrijf en zijn ervaringen met Marokko. Naarmate het donkerder begint te worden, beginnen we ons een beetje ongerust te maken over onze slaapplaats. John en de motorrijders hebben een duur appartement gehuurd en wij beschikken alleen over een tent. Ik begin me zorgen te maken: straks is het te donker om een goed plek voor onze tent te vinden of nog erger, om te fietsen.
Om kwart over negen 's avonds komen we aan bij de appartementen. John en zijn boys verdwijnen naar binnen en wij blijven verloren achter. Dan komt John terug met de manager van het appartementencomplex. Voor 400 dirham (zo'n 80 gulden) kunnen we hier overnachten, inclusief diner en ontbijt. Voor ons veel geld als je zo lang op reis bent en samen een budget van 50 gulden per dag hebt, maar voor waar we zitten is het absoluut een koopje. John geeft ons zijn kamer uit het appartement en zo genieten we van een geweldige kamer, gelegen aan een mooie bloementuin, uitzicht op het meer, een warm bad en een overheerlijke maaltijd met pruimen, noten en mouton. En het allerbeste gevoel: we zijn eindelijk het Atlas gebergte over.

Tekst door: Tristan R. Raggers en Saskia Henze