Mijnenvelden in de woestijn

Saskia Henze en Tristan R. Raggers hebben hun koffers gepakt en zijn uit Amsterdam per vouwfiets onderweg naar Zimbabwe. Voor Sp!ts schrijven zij eens per 14 dagen hun ervaringen op.

Na 1000 eenzame kilometers door de Western Sahara, die voornamelijk uit steenwoestijn bestaat, komen we aan in Dakhla, de meest zuidelijk gelegen stad in Marokko. Erg veel te beleven valt er hier niet en dus ook alleen het bezoeken waard als je overland naar Mauritanië gaat. Een spannend sfeertje hangt er echter wel over de stad, daar er enkele jaren geleden nog onrusten met de Polisario, een groepering die streeft naar onafhankelijkheid van de Western Sahara, hebben plaatsgevonden. Dit is dan ook de reden dat er nog zo'n 30.000 militairen gestationeerd zijn, inclusief een onderdeel van de United Nations. Het is ook hier waar de weg om veilig rond te rijden ophoudt. Tienduizenden mijnen liggen verscholen onder het zand daar waar de Sahara Marokko met Mauritanië verbindt. Om deze reden zijn de laatste 327 km tot de grens dan ook alleen onder begeleiding van een militair konvooi te rijden. Dakhla wordt voor ons een jachtplek voor een lift daar het verboden is dit deel te fietsen. De enige camping blijkt de beste plek. Het is hier waar de meeste overlanders zich verzamelen en zich aan sterke Afrika-verhalen tegoed doen, en zich klaar maken voor nog veel sterkere. Vele auto's zijn zo volgeladen met eten en andere spullen dat we ons afvragen of we wel met het volgende konvooi, dat over 3 dagen vertrekt, meekunnen. De volgende dag zit het geluk ons mee als er twee Italianen naast ons komen
staan. Opgevouwen passen onze vouwfietsen net achter in hun Landrover. De dag voor vertrek begint de papieren rompslomp bij de politie, gendarmerie en douane. Doordat de Italianen dit traject al twee keer eerder hebben gereden en daardoor de hele procedure kennen, gaat alles nogal vlotjes. De rest van de dag houden we ons bezig met het inkopen van eten voor onderweg. Op de dag van vertrek moeten alle voertuigen zich bij de politiepost melden. Hier krijgen we een plekje in het konvooi aangewezen en worden onze paspoorten ingenomen die we bij de grens gestempeld terug zullen krijgen. Om half 2 is het zover. Zo'n 70 auto's staan opgelijnd en vertrekken onder een luid getoeter. De eerste 327 km rijden we over een smalle asfaltweg door een schitterend stukje woestijn. Tegen een uur of 6 komen we aan bij een oud fort, gelegen aan de demilitaire zone, waar iedereen de nacht doorbrengt. De volgende ochtend staan we om 8.00 uur al weer in een rij voor de controle post. Het is hier waar het levensgevaarlijk is om je van de piste af te begeven maar het is ook hier waar het pas echt leuk begint te worden. 40 KM van slechte piste door niemandsland volgt, onderverdeeld in 4 zones met 4 (steekpenning) controles. Na 2 km van piste zien we hoe zo'n 20 Mauretaniers, opvallend allemaal in dure mercedessen, zich groeperen.Ze verlagen hun bandenspanning om meer grip in het zand te krijgen. Mario, onze Italiaanse chauffeur vertelt dat zij vanaf nu een andere piste rijden waarmee ze alle politie en douane posten omzeilen. Waarom? De mercedessen zijn allemaal vers gestolen in rijke Europese landen en Interpol zou dit in Nouadhibou (de eerste stad over de grens in Mauritanië) controleren.....en wij maar denken dat wij iets spannends aan het doen zijn! Niet veel later stopt een lange zwarte militair in een enorme regenjas de eerste auto van het konvooi. Na een kort praatje en wat gefriemel in zijn zak mag deze doorrijden tot de eerste post, zo'n 500mtr verderop. Hij werkt zo de hele rij af totdat ook wij aan de beurt zijn."Bonjour, Ca va, ca va bien?" Hij lijkt een aardige gozer die om een praatje verlegen zit. Dan komt al snel de vraag om een "cadeau". Het was te verwachten, dit is tenslotte Afrika. Mario is hier al op voorbereid en overhandigt de man een pen uit zijn 100 pennenzak die hij ooit eens van een bank gekregen heeft. Bij de controlepost krijgen we onze paspoorten terug en staat de militaire begeleiding gereed om ons door een 'mijnrijk' niemandsland te leiden. In het Frans wordt ons medegedeeld dat we het traject zo snel mogelijk moeten rijden, niet mogen stoppen en uitstappen, tenzij onder hun supervisie, dat er geen foto's mogen worden gemaakt en vooral, vooral niet van de piste afwijken..... levensgevaarlijk! Het is bij deze post waar al meteen de grootste zandobstakel ligt en de meeste auto's vast komen te zitten. De duin is niet veel hoger dan twee meter maar het zand is rul en langgerekt. De jeeps hebben geen enkel probleem, net als de chauffeurs van de gewone personenwagens die al eerder in dit soort terrein hebben gereden. De enkele nieuweling bakt er minder van. Te hoge of te lage aanloopsnelheid, verkeerde stuurcorrectie of remmen doet een 15-tal wagens vastlopen. Omstanders beginnen de auto's uit te graven en de Italianen halen hun sleepkabel te voorschijn. Teamspirit groeit ter plaatse en iedereen heeft er ook zichtbaar lol in. Als een auto het haalt wordt er geklapt, zit hij vast, snelt de uitgraafploeg toe! Iedereen is er tenslotte bij gebaat dat we er allemaal doorkomen. Pas dan kunnen we verder tot de volgende zone. Meer zand op de piste volgt. In het begin zitten er nog een aantal auto's vast maar al snel worden de beginnende zandcoureurs al ervaren genoeg om hun, in europa allang afgeschreven maar in West Afrika nog best te verkopen auto's, het zand uit te sturen. Dan is de weg geblokkeerd door een enorme zandberg. Pistes veranderen hier regelmatig vanwege het zogenaamde 'lopende zand'. Daar waar een maand geleden geen duin stond, staat er nu wel een, en of dat nou net is waar de piste loopt, maakt dat het Saharazand wat uit?! We zullen er omheen moeten. De militairen gaan voorop maar komen vast te zitten. Voorzichtigheid is geboden omdat hier volgens hun mijnen liggen. Zonder Boem of Bam komen we allemaal het zand door totdat we bij de volgende post komen; de grens deel 1: Gendarmerie. Meer formulieren moeten ingevuld worden, incl.. de precieze hoeveelheid buitenlandse valuta en moeten we ons paspoort weer afgeven. Achter de slagboom staat een menigte Maurentaniërs het konvooi al op te
wachten. De ene helft bestaande uit geïnteresseerde om je auto te kopen, de andere om je op hun camping in Nouadhibou binnen te lokken. Na twee uur mogen we weer 3 km verder rijden tot grenspost deel 2: de politie. Chaotisch als het hier is, heeft iemand daar gehaaid op weten in te spelen en al het geld van een toerist ontnomen. De politie stelt een 'onderzoek' in en doorzoekt de auto's van de Mauretanische vliegen die allen hier zijn omdat wij als stroop fungeren. Het levert niet veel op. Haar reis zal hier aanzienlijk vertraagt worden en misschien wel beïndigen. De inmiddels voor de 2e keer ingenomen paspoorten worden hier teruggegeven. Na 40 km , 4 langdurige controleposten en 14 uur later, kunnen we ons eindelijk even rust gunnen op de camping.
Voor morgen zullen we nieuwe energie nodig hebben om onze paspoorten bij de douane te laten stempelen dat ons toelaat Mauritanië voor een maand door te reizen.

Tekst door: Tristan R. Raggers en Saskia Henze