Satang Jabang

Saskia Henze en Tristan R. Raggers hebben hun koffers gepakt en zijn uit Amsterdam per vouwfiets onderweg naar Zimbabwe. Voor Sp!ts schrijven zij eens per 14 dagen hun ervaringen op.

Na 3,5 maand en bijna 4000 km. fiets kilometers komen we aan in Kafountine. Een kustplaatsje in het zuiden van Senegal, gelegen in het mooie Casamance. Voor ons een belangrijke plaats om te bezoeken en ook een spannende. Omdat hier een scholen project door Tine Veldkamp, een Nederlandse, is opgezet waar wij met onze fietstocht door Afrika een sponsorloop voor doen. Bij aankomst in Kampement Kunja , waar Tine zelf een aantal jaar heeft gewoond, worden we hartelijk ontvangen, "Waar we vandaan komen?", "Vanuit Zuiganchor, zo'n 110 km. zuidelijker"."Oh, dan zullen jullie wel moe zijn!". "Ja, we zijn wel moe!". "En waar zijn jullie met de bus uitgestapt?" Zij slaat stijl achterover als we zeggen dat we helemaal komen fietsen. "Dat zou ik niet kunnen zegt Amadou, de kok."Na vier kilometer ben ik al moe!". Als we de volgende dag het kantoortje van Tine op de school binnenlopen, blijkt ze al van onze aankomst op de hoogte te zijn. De Afrikaanse tamtam werkt hier snel. We worden rondgeleid en voorgesteld aan leerkrachten en leerlingen. Enthousiasme, samenhorigheid en een zichtbaar resultaat doet ons genoegen dit project te steunen. Terwijl we genieten van een lunch, gekookt door leerlingen tijdens de les koken, vertelt Tine over haarzelf en het project.
Toen Tine Veldkamp hier in december 1995 kwam om een project op te starten, stapte ze naar de dorpsraad met de vraag waar het dorp nou het meeste behoefte aan heeft. Wat het ook zou worden, het zou Tine om het even zijn. Het ging haar om de behoefte van het dorp. Na twee weken komen ze met het antwoord. Veel jonge vrouwen trekken weg uit het dorp naar Dakar om werk te zoeken. Familiebanden vallen hierdoor uit elkaar en eenmaal in de grote stad blijkt er weinig werk waardoor veel meisjes en vrouwen in de prostitutie terecht komen. Wat wij willen is een school voor beroepsonderwijs voor meisjes en vrouwen zodat zij een betere toekomst in het dorp hebben. Het dorp stelt een stuk grond beschikbaar en Tine gaat meteen aan de slag. Met voorschot van eigen spaargeld begint ze met de bouw van de school.
Ondertussen gaat ze in Nederland op zoek naar geldsponsors en komt terecht bij de 'wilde ganzen' . Met de opbrengst van hun 'verdubbelingsaktie' en het geschonken bezuinigingsgeld van het ministerie van VROM betreffende het 'niet versturen van kerstkaarten' is de bouw van de school gefinancierd. In november 1996 wordt de school geopend en zitten er al honderd leerlingen op. Nu, inmiddels drie jaar later, verschaft de school aan 17 mensen betaald werk en zijn de eerste leerlingen net afgestudeerd.
Tine en het dorp zijn tevreden over het resultaat maar ze zijn er nog niet. De school is momenteel nog steeds afhankelijk van sponsorgelden vanuit Nederland. De aanschaf van een rijstpelmachine en het openen van het restaurant en een boetiek, waarvoor de leerlingen tijdens hun lessen 'koken en textiele werkvormen' producten voor maken , moet de school in de toekomst in staat stellen zelfvoorzienend te worden. Dit is dan ook voornamelijk waar Tine zich mee bezig houdt, het aansturen van het project, het coördineren , de ontwikkelingskant van de school, sponsorcontacten met Nederland en het les geven van 'bedrijfsvoering' aan de 3e jaars studenten.
Elk jaar stelt Tine dan ook een nieuw streefbedrag wat de school binnen moet halen. Voor 1999 was dit 5.000.000 CFA (ongeveer fl 17.500). Dit bedrag hebben zij gehaald en is goed genoeg om de school zes maanden voor eigen onderhoudskosten (salaris leraren, materiaalkosten enz.) te onderhouden. "Dat is 'al' een hele prestatie", zegt Tine. Geld voor extra dingen zoals de aanschaf van een waterpomp of het bouwen van een omheining zodat de koeien de versgekweekte groente niet oppeuzelen zit daar nog niet bij. Nederland is hiervoor nog onmisbaar als geldsponsor.
Wij vroegen Tine wat er nog op de wensenlijst van de school staat. Het bouwen en inrichten van een ruimte voor de inmaak van groente en fruit is al een tijdje een verlangen en ook een belangrijke voor het groeien in de zelfsupport van de school. Nu hebben wij Tine belooft ons best te doen geld op te halen met onze fietsreis om deze wens te verwezenlijken. Elke financiële steun is hierbij meer dan welkom en kan gestort worden op giro 7528351 t.n.v. Stichting Kafountine, Alphen a/d Rijn.

Tekst door: Tristan R.Raggers en Saskia Henze