Op 1 juli ben ik begonnen met een 10-daagse meditatie cursus in Suan Mokkh, een Thai-boeddhistisch klooster in het zuiden van Thailand. 'Oh... leuk!', zullen jullie misschien denken. Nou... reuze... tien dagen lang mag je geen woord zeggen, geen boek lezen, niet schrijven, roken, muziek luisteren, spelletjes spelen, dansen, zingen of iets anders waaraan je plezier kunt beleven. Je krijgt je eigen gevangeniskamertje (incl. tralies), slaapt op een betonnen bed met als enige verzachting zo'n heerlijk comfortabel rieten matje (je weet wel... zo'n ding wat je meeneemt als je naar het strand gaat). 'S avonds wordt je opgevreten door de muggen. kakkerlakken, slangen, schorpioenen, joekels van spinnen en giftige duizendpoten kruipen door de slaapbarakken, toiletten en je kamer. Je krijgt twee vegetarische maaltijden per dag; ontbijt en lunch. Het avondmaal sla je over, een kop thee en een banaan... daar kan je het mee doen tot de volgende ochtend. Om 04:30 wordt je wakker gegalmd en om 21:00 eindigen de kloosterlijke werkzaamheden.
Als je hier met je vrouw, verkering of pasgevonden vakantiescharrel komt is het zelfs nog moeilijker. Bij alles worden mannen en vrouwen van elkaar gescheiden. Tijdens het eten, het slapen, het mediteren, de yogaoefeningen en groepszingen. Sex is dan ook absoluut uit den boze tijdens deze cursus.
Dat is toch wat... ben je tien jaar getrouwd en mag je je vrouw geeneens een nachtzoen geven of even lekker in haar billen knijpen. Toch zonde hoor, kom je daar in zo'n klooster waar de ene helft uit mannen en de andere uit vrouwen bestaat, het merendeel nog vrijgezel. Je kent er verder niemand en bent natuurlijk toch wel nieuwsgierig naar ze, vooral als ze mooi slank is, grote borsten en een lekkere kont heeft. en dan... je mag geeneens hallo tegen haar zeggen. Je weet niet waar ze vandaan komt of hoe ze heet, je mag alleen maar hopen dat ze ook eens jou kant op kijkt... en als ze kijkt... glimlach, laat je mooiste en verleidelijkste grijns zien want glimlachen is gelukkig nog niet verboden... zal ze terug lachen?
Dit alles voor slechts zeven gulden per dag. Inderdaad, je moet er ook nog voor betalen.
Nou, weet ik dat niet leuk te promoten? Misschien denk je nu wel: 'Goh, interessant zo'n cursus!' ... interessant, dat is het zeker. Ze leggen je uit wat mediteren is en hoe je moet mediteren. Ook vertellen ze veel over het boeddhisme. Een geloof waar ik het bestaan wel altijd van heb geweten en waar ik tijdens mijn reizen veel mee in aanraking ben geweest maar nooit de verklaring achter het geheel heb geweten.
Het boeddhisme wordt eigenlijk niet als een geloof beschouwt. Het boeddhisme kent ook geen god. Het boeddhisme is een levenswijze, een kunst en een cultuur. De god zit in jezelf die je d.m.v. meditatie probeert te ontdekken. Meditatie daarentegen is het zuiveren van je geest d.m.v. al je gedachten uit te schakelen en ja alleen te concentreren op je ademhaling. Je geest zit echter vol gedachten, dit kan zijn van het verleden, de toekomst of het heden. Het is al moeilijk genoeg om deze gedachten aan de kant te zetten en dat is dan ook de reden dat je niet mag spreken, lezen, schrijven enz. om zo niet nog eens 'nieuwe gedachten' op te wekken. Door jarenlange training, een paar uur per dag, raak je in staat aan niets meer te denken, om zelfs de gedachten van je ademhaling uit te schakelen. Pas dan zuiver je je geest, komt je geest tot rust. Als je hier nog verder in gaat, zie je de verlichting, het nirvana, dan ontdek je jou god. Dit is echter alleen mogelijk door jarenlange afzondering en iets wat ver boven mijn avonturenpet gaat.

Zoals ik al eerder zei: mediteren opzicht is puur concentratie. Jezelf concentreren op je ademhaling. Adem diep in... en (langzaam) uit... diep in... (langzaam) uit... diep in. Verplaats jezelf alsof je een zuurstofmolecuul bent. Opgezogen door een behaard neusorgaan en zie jezelf een weg banen naar je longen en vervolgens dezelfde weg weer terug. Je zal merken dat andere gedachten toch stiekem binnensluipen, dat het moeilijk is om je op één ding te concentreren. Gedachten die klein beginnen en op iets anders uitdraaien.
De stilte in de zaal wordt verstoord door een vrouwenkuch:
- Was dat dat stuk die aan de andere kant van de zaal, drie rijen achter mij zit?
- Zij zal waarschijnlijk ook wel naar de eilanden gaan na de meditatiecursus.
- Misschien kunnen we lekker samen met z'n tweeën in een bungalowtje aan het strand.
- Lekker naar de disco, een groot glas bier en een biefstuk.
- Ik hoop niet dat het begint te regenen.
- Te veel regen is niet goed voor de wiet.

Zo zie je hoe je van een vrouwenkuch afgeleid kunt raken tot het moment dat je je joint kunt missen.
Voor mij zou deze cursus een goede gelegenheid zijn om me beter te leren concentreren, aangezien ik daar altijd al moeite mee heb gehad. Op school al... ik zat altijd meer met mijn gummetjes en potloden te spelen. Huiswerk duurde hierdoor dan ook twee keer zo lang. Luisteren was ook nooit mijn sterkste punt, vooral als het een beetje te lang duurde en het me geen bal interesseerde. Gedachten dwaalde altijd af naar mijn stripboeken of fietsvakanties. In de politiek zou ik dan ook absoluut waardeloos zijn om de hele dag van die debatten aan te moeten horen. Allesbehalve makkelijk was deze cursus dan ook niet. Ik heb me wel iets beter leren concentreren maar een boeddha of een dhama ben ik nog lang niet en mijn god heb ik ook nog niet ontdekt. Een nieuwe vorm van levenswijze zal het dan ook niet voor me worden maar ik heb er wel een meer positievere instelling tegenover mijzelf en de medemens mee bereikt want dat is uiteindelijk waar een groot deel van het boeddhisme om draait.

De eerste keer toen ik van dit klooster heb gehoord was drie en een half jaar geleden toen ik met reizen ben begonnen en de eerst keer in Thailand was. Toen had ik helaas geen tijd om de cursus te volgen vanwege een geboekte vlucht naar Vietnam. Deelname moet je echter wel goed plannen omdat het alleen elke eerste tien dagen van de maand is. Eindelijk ben ik terug en heb ik nu mooi de kans.

Vervolgens geef ik een kopie uit mijn dagboek van de afgelopen tien dagen, beginnend met het dagschema:

04:30 Opstaan
05:00 Ochtendlezing
05:15 Zittend mediteren
05:45 Yoga
07:10 Zittend mediteren
08:00 Ontbijt

10:00 Dhama lezing
11:00 Lopend mediteren
11:30 Zittend mediteren
12:00 Lopend mediteren
12:30 Lunch

14:30 Meditatie instructies
15:00 Zittend mediteren
15:30 Lopend en staand mediteren

16:15 Groepszingen
17:00 Lopend mediteren
17:30 Zittend mediteren
18:00 Thee

19:30 Dhama lezing
20:00 Groepsmeditatie
21:00 Einde
21:30 Slaapzalen sluiten

Dinsdag 1 juli 1997, eerste dag:
De eerste dag van de meditatiecursus. Coördinator Nick, een Engelse monnik, legt de grondbeginselen van het mediteren uit. De eerste meditatie lijkt goed te gaan in het begin maar ik dwaal al snel af naar andere gedachten. Volgende meditatie val ik bijna in slaap. Met schokken schrik ik steeds wakker. De yoga doet me goed, weer wat lichaamsbeweging na lange tijd. Het valt tegen hoe stijf sommige spieren zijn.
Veel nieuwe mensen arriveren in de loop van de dag. We zijn nu in totaal met +/- 60 mensen waarvan deels Thai, deels westers is. Lopende meditatie gaat beter dan zittend al had ik daar in het begin juist de tegenovergestelde verwachting over. In slaap vallen doe je zo tenminste niet zo snel. Gaat goed in het begin maar dwaal dan ook af.
1 meisje is vandaag al afgevallen.

Woensdag 2 juli 1997, tweede dag:
In woordenboek engels legt dhama Acharn Poh (=dhama meester Poh) uit hoe te mediteren. Zijn zinsbouw, woordkeuze en uitspraak is zo verwarrend en moeilijk te volgen dat ondanks mijn goede voornemens me te proberen te concentreren ik al snel met mijn gedachten afdwaal. Tijdens het mediteren vliegen zoveel verschillende blikken uit mijn leven voor me langs dat ik continue vergeet me te concentreren op mijn ademhaling.
Na de lunch wordt er een lezing door Brian, een Amerikaanse monnik, gegeven. Zijn lezing zit vol humor en duidelijke waarheidsaspecten. Hij beschrijft precies hoe ik me voel en van vele anderen, zo aan de reacties te merken. Hij verklaart dat het niet geeft als andere gedachten naar binnen sluipen, laat je gedachten gaan maar blijf je concentreren op je ademhaling. Als je je blijft concentreren worden de gedachten vanzelf minder en verdwijnt het vanzelf in de loop van de tijd. Ik besef dat mijn meditaties zo slecht dus nog niet gaan.
Het valt op dat veel jongens hun haar heel kort hebben geknipt voordat ze hierheen zijn gekomen. Ze denken zeker, door een monnik kapsel te hebben dat ze dichter bij boeddha zijn of een beter resultaat zullen bereiken.
Vandaag zijn 1 jongen en 3 meisjes afgevallen.

Donderdag 3 juli 1997, derde dag:
Yoga oefeningen gaan al beter, voel me ontspannen naderhand. Zo ontspannen dat ik weer bijna in slaap val tijdens dhama lezing en zittend mediteren. Lopende meditatie gaat aardig. Meditaties na lunch zijn klote!
Groepszingen om 16:15 is de eerste paar keer wel leuk omdat het in het 'Pali' (= boeddha taal) wordt gezongen en probeer 'Ariyancatthamgikam maggam dukkhupasama gamimam khemakhemasaranadipigathayo' maar eens smeuïg tussen een notenbalk te proppen.
Vandaag zijn 4 meisjes afgevallen.

Vrijdag 4 juli 1997, vierde dag:
Een stevig avondmaal opgediend in een metalen hondenbak begint al aardig te wennen om acht uur 's morgens. Tussen de rijstkorrels vindt je groetensoorten waarvan je denkt: 'Uit wat voor tuin hebben ze dat in hemelsnaam gehaald?'. Over het algemeen smaakt het vrij goed. Als dessert krijg je heerlijke tropische vruchten zoals: bananen, mangosteen, rambutan enz.
Dat het er harmonieus aan toe gaat in het boeddhisme bewijst men hier al met het feit dat je moet wachten met eten totdat iedereen opgeschept heeft, aan tafel zit en een gebed op heeft gezegd. Dit gebed is 2500 jaar geleden door Boeddha geschreven en gaat als volgt (vertaald uit het Pali in het Engels):

Food reflection
With wise reflection I eat this Food,
not for play, not for intoxication,
not for fattening, not for beautification.

Only to maintain this body,
to stay alive and healthy,
to support the spiritual life.

Thus, I let go of unpleasant feelings,
and do not stir up new ones.

Thereby the process of life goes on,
blameless at ease and in peace.

Het mediteren gaat nog steeds halfbakken. Voornamelijk ook omdat je in een houding zit die je niet gewend bent. Je krijgt kramp in je benen of ze beginnen te slapen. Doordat ik nog geen enkele verbetering of succes heb ondervonden begin ik een beetje ongeduldig en gedemotiveerd te raken. Het valt allemaal een beetje tegen en weet niet of ik het nou wel zo leuk vind als ik verwacht had. Na de lunch beoefen ik hierdoor dan ook weer yoga i.p.v. meditatie en groepszingen.
Vandaag zijn 1 jongen en 2 meisjes afgevallen.

Zaterdag 5 juli 1997, vijfde dag:
Slaap vannacht slecht door oude Japanner die in de kamer naast me continue knetterende trompetscheten en andere ongepaste geluiden maakt. Om 04:30 denk ik: 'krijg de pip' en blijf liggen. Ik begin de dag pas na het ontbijt. Ondanks ik niet de enige ben, voel ik me hierdoor een zwakkeling, ongedisciplineerd en ben teleurgesteld in mezelf. Mijn concentratie verslechterd alleen maar tijdens de meditatie en raak hierdoor nog meer gedemotiveerd. Sla weer lopende meditatie en groepszingen in de middag over. Na de thee neem ik mijn dagelijkse bad in de hete bron achter het klooster. Een goede ademhaling oefening trouwens. Het water is zo warm dat je bijna acuut begint te hyperventileren als je er tot je nek toe in gaat. Dit en een supermotiverende dhama lezing van Brian doet me weer goed. De avondmeditatie gaat dan ook een stuk beter en geeft me weer nieuwe moed voor morgen.
Vandaag zijn 2 jongens en 3 meisjes afgevallen.

Zondag 6 juli 1997, zesde dag:
Ik word niet wakker van de morgenbel en weer begint mijn dag pas na het ontbijt. Om 10:00 geeft Brian zijn laatste lezing omdat hij na de lunch helaas weg moet. Weer een motiverende lezing waardoor ik me, samen met de motivaties van gisteren en een goede nachtrust, nu stukken beter kan concentreren, al is het nog niet wat het zijn moet. Dhama Acharn Poh geeft meditatie instructies om 14:;30. Zoals gewoonlijk kan ik er weer niet veel van verstaan maar ik vang de woorden op: 'Als je benen pijn doen tijdens het mediteren, blijf zitten, draai het om in een positief gevoel, verwen jezelf met een extra vrolijk gevoel'.
De gong galmt weer voor drie keer, drop mezelf in kleermakerszit op mijn blauwe meditatie mat, rust mijn handen op mijn knieën, strek mijn rug en begin met te concentreren op mijn ademhaling. Na twintig minuten vergaat mijn linkerbeen van de pijnscheuten en de rechter is al nagenoeg gevoelloos geworden... lekker gevoel... lekker gevoel... oh, wat heerlijk... oh, wat zalig... . Verdomd zeg, het werkt... de pijn trekt weg, tegelijkertijd met de donkere bewolking die in mijn gedachten voor mijn ogen hangt. Flitsen van vrolijkheid schieten voor mijn ogen. Beelden van een broodje kroket, patat met mayonaise, zoute drop, vers wit brood met oude kaas en een groot glas karnemelk. Alles waar ik al zolang naar verlang zie ik voor me. Een grote grijns vormt zich langzaam op mijn gezicht. Een verschoond en voldaan gevoel in mijn geest.
Tijdens de thee worden we heerlijk verwend met kroepoek. Ik voel me weer sterker, zekerder. Morgen wordt een goede dag.
Vandaag zijn 4 jongens en 2 meisjes afgevallen.

Maandag 7 juli 1997, zevende dag:
Sta om 04:30 op. Mediteren gaat nu een stuk beter, kan me langer concentreren, ga vaker door de pijngrens van mijn benen heen. Ontdek dat concentratie op je ademhaling en het denken aan vrolijke dingen de beste methode is. Het vergeet ook de pijn. Ik denk dat ik in het begin te snel te veel verwachtte. Je merkt aan veel andere mensen dat ze ook nog geen succes geboekt hebben. Ze spijbelen veel van hun lessen of zitten om zich heen te kijken tijdens de meditatie. Mensen beginnen steeds meer verveelt te raken. Je merkt dat sommige problemen hebben om niet te praten. Steeds meer beginnen te smoezen of overdreven geluiden te maken zoals kuchen, zuchten, praten in zichzelf, trommelen met hun handen en/of stampen met hun voeten. Iedereen begint dan ook steeds meer naar elkaar te glimlachen, een alternatieve vorm van communicatie.
Vandaag is 1 meisje afgevallen.

Dinsdag 8 juli 1997, achtste dag:
De concentratie op de zittende meditaties gaan steeds beter en duren steeds langer. Meer dan twee of drie goed geconcentreerde zittende meditaties per dag lukt nog niet. De lopende meditaties lijken daarentegen minder goed te gaan en probeer me in die tijd zo goed mogelijk voor te bereiden voor de volgende zittende meditatie.
Tijdens de lange pauzes na ontbijt, lunch en thee hou je veel tijd voor jezelf over. Aangezien je toch amper wat mag doen, neem je nog maar eens een bad, poets je je tanden nog maar een keer en was je je kleren overdreven veel. Na drie baden, vier keer tandenpoetsen en elke dag schone kleren ben ik dan ook nooit eerder zo schoon geweest. Ik voel mezelf steeds ontspannender worden, meer relax en begin positiever en vrolijker tegen bepaalde situaties aan te kijken. Volgens mij ben ik, samen met vele mat mij, een grote grijns als ik uit dit klooster kom.

Woensdag 9 juli 1997, negende dag:
Slaap vannacht weer slecht door onsmakelijke Jap. Ondanks het zo goed ging de laatste paar dagen is het vandaag weer knudde met de concentratie. Ik voel me ook een beetje rusteloos worden, weet niet meer hoe ik zitten moet tijdens die onverstaanbare lezingen. Ik zit met mijn gedachten teveel bij wat ik overmorgen ga doen en wat ik voor pa moet kopen die eerdaags 51 wordt.

Donderdag 10 juli 1997, tiende dag:
Morgenochtend 10:00 uur is de cursus definitief afgelopen, incl. de zwijgplicht. Velen kunnen zich hier echter niet aan houden en beginnen nu al te babbelen. Sommige vertrekken zelfs al. De dagindeling is tot drie uur hetzelfde, daarna worden de overgebleven kandidaten in vier groepen opgesplitst, mannen en vrouwen nog steeds gescheiden. Een ieder vertelt om beurten zijn ervaringen over de laatste tien dagen. Een persoon van elke groep maakt aantekeningen over de verschillende geplaatste opmerkingen en verwerkt deze in een lezing die na de thee voor de gehele groep gehouden wordt. Na de vierde lezing kan een ieder naar voren komen indien je iets speciaals te vertellen hebt. Hier kwamen een aantal verbazingwekkende verhalen naar voren. De meest bizarre vond ik toch wel het verhaal van een meisje die haar lach ruim een jaar geleden was verloren. Pas hier heeft zij haar lach weer teruggevonden. Een lach die ontstond tijdens een komische dhama lezing van een Zwitserse monnik. Dat is toch ongelofelijk! ... ik denk dat deze cursus voor haar wel het meest nuttig was.

Vrijdag 11 juli en de daaropvolgende 2 weken:
Om 10:00 uur is de cursus afgerond. Eindelijk kan ik aan dat glimlachende stuk aan de andere kant van de zaal vragen wat haar naam is. Het blijkt dat ze naar hetzelfde eiland gaat als ik en besluiten samen te gaan. Na vier dagen regen besluiten we af te zakken naar de Perhentian Islands aan de Noordoost kust van Maleisië waar we voor de komende tien dagen op het strand relaxen, snorkelen en 'See how the coconuts fall'.

Tekst en foto's: Tristan R. Raggers