|
Deel
1: Folding Bikes Goes Walkabout Expedition
Dat vouwfietsen
de laatste jaren een steeds groter aandeel op de markt hebben gekregen,
zal velen inmiddels wel zijn opgevallen, maar hoe goed zijn fietsend
Nederland en wereldfieters in het bijzonder op de hoogte waar de vouwfiets
eigenlijk allemaal geschikt voor is? Saskia Henze (30 jaar) en Tristan
Raymond Raggers (27 jaar), twee ervaren globetrotters, vinden dat de
voordelen die de vouwfiets heeft ten opzichte van een gewone fiets wel
iets meer in de schijnwerpers mogen worden gezet Zij willen de vouwfiets
afhelpen van haar forenzen-imago en het door middel van een expeditie
een meer avontuurlijk, stoer en sportief tintje geven. Hun reis startte
op 1 september 1999, Tristan en Saskia willen in 11 maanden met de vouwfiets
van (A)msterdam naar (Z)imbabwe zien te komen. Het is niet de bedoeling
dat ze de hele tocht gaan fietsen, dan zouden ze immers geen vouwfiets
nodig hebben. Het gaat er juist om dat er ook stukken per bus, trein,
boot en liftend afgelegd worden en dat de vouwfiets daarin haar voordelen
bewijst In dit themanummer 'bijzondere fietsen' volgen we de start van
dit experiment In de drie volgende nummers zullen ze ons op de hoogte
houden van hun bevindingen en avonturen.
Van
vouwkano naar vouwfiets
Voor mij was het niet zo moeilijk om te kiezen voor de vouwfiets als
vervoermiddel.
Na negen fietsvakanties wist ik dat 'fietsen' voor mij geen hoofddoel
is, maar dat de fiets een aangenaam middel is om ergens te komen. Ook
vind ik het reizen met het openbaar vervoer onmisbaar voor mijn reiservaringen;
daardoor kom je namelijk makkelijk in contact met alle lagen van de
bevolking en ontmoet je medetoeristen.
In '96/'97 heb ik samen met een vriend een fantastische reiservaring
opgedaan. We zijn toen met een vouwkano in 15 maanden van Zuidoost-Azië
naar Australië gereisd. We peddelden over rivieren, meren en zeeën
en maakten daarbij af en toe gebruik van het openbaar vervoer. Een opvouwbaar
vervoermiddel is me toen zeer goed bevallen'
Saskia, die ik op mijn laatste reis in India ontmoette en die inmiddels
meer dan een vakantieliefde was geworden, zag het experiment met de
vouwfietsreis ook wel zitten, ondanks het feit dat ze nog nooit met
een fiets op vakantie is geweest. Al snel zijn we het erover eens dat
onze tocht naar Afrika moet gaan. Een land waar we allebei nog nooit
zijn geweest. Alleen wat er op het gebied van vouwfietsen te koop is,
daarvan hebben we geen idee. Misschien moeten we wel iets laten maken?
Fietsen op kinderbandjes
Het duurt niet lang of we hebben de adressen van vier vouwfietsspeciaalzaken
in Nederland op ons lijstje staan. Na rondbellen blijken ze het er allemaal
over eens te zijn dat er maar twee fietsen voor zo'n tocht in aanmerking
komen; de Birdy, een fiets van de Duitse firma Riese und Muller, en
de Bike Friday uit de USA. Beide twee vouwfiets wonderen van hoogstaande
kwaliteit, met het daarbij behorende prijskaartje.
De vouwfietsenspeciaalzaak TROMM tweewielers in Amsterdam is duidelijk
met zijn advies. De Birdy zou de beste zijn, voornamelijk omdat deze
sneller vouwt en voor- en achtervering heeft, wat off-road wel zo comfortabel
is. De Birdy is nog niet zo lang op de markt en het is dus ook niet
bekend hoe de fiets zich tijdens zo'n reis zal houden. Hoe comfortabel
en betrouwbaar is hij op de lange duur? Ook Tromm is hier wel benieuwd
naar en is bereid ons tegemoet te komen in de kosten.
Samen bedenken we wat extra aanpassingen. We besluiten de Birdy blue
als basis te nemen, omdat deze standaard zeven achterbladen en een versnellingsnaaf
heeft. De diacombe en versnellingsgroepen zullen ver vangen worden voor
betere van Shimano. Ook dikkere spaken lijken ons onontbeerlijk, dus
die vervangen we ook.
Verder moet er een manier bedacht worden om de bagage te vervoeren.
We willen niet met acht losse tassen op pad, dat zou in het openbaar
vervoer heel onhandig zijn. We kiezen daarom voor elk een grote rugtas
die achterop de bagagedrager kan staan. Voor het vastzetten van de tas
moeten we onze eigen creativiteit gebruiken, iets standaard is daarvoor
nog niet bedacht.
Met sjorbanden, een spin en klittenband aan de onderkant van de tas
gaan we het avontuur aan. Tijdens een proefrit van 1000 km in Zuid-Frankrijk
blijkt echter dat het een en ander verbeterd moet worden. De aluminium
bagagerekjes beginnen al een beetje door te zakken onder het gewicht
van de tassen en we achten de kans groot dat ze op den duur zullen breken.
Er worden twee speciale bagagedragers opgelast. Deze zijn sterker en
groter en eventueel ook te repareren onderweg.
Ook de Duitse banden blijken niet te voldoen. Na 300 km beginnen ze
aan de zijkant uit te scheuren. Het enige alternatief is het 18 inch
kinderfietsbandje "San Marino" van Vredestein. Er moeten gaten
worden geboord in onze velgen in verband met een ander ventielmaat van
de Vredestein binnenbanden. Reserveonderdelen voor de fiets, landkaarten,
reisgidsen malariatabletten en zakken drop worden naar vrienden in Gambia
en Ghana gestuurd. Na een geweldig afscheidsfeest kunnen we vertrekken...
Opgevouwen in de trein
De reis begint relaxed. Op 1 september vertrekken we vanaf Amsterdam
CS met de Thalys. In Parijs stappen we over op de TGV naar Spanje. We
hebben er bewust voor gekozen om niet heel Nederland, België en
Frankrijk door te fietsen omdat we deze tijd liever in Afrika besteden.
Tot zover vormen de fietsen nog steeds geen probleem. Ze passen keurig
in de bagagecompartimenten en vallen niet op. Valladolid wordt het eindpunt
van de treinreis en het begin van de fietstocht.
Een echt ontspannen start wordt het niet, want de TGV is 's nachts gestrand
en dan besluiten we maar gelijk onze fietsen uit te klappen. Zonder
slaap fietsen we 130 km langs een drukke autobaan. Van het idee om het
fietsen rustig op te bouwen en een beetje bij te komen van alle voorbereidingen,
komt niet veel terecht. De dagen van 60/70 km worden dagen van 100/120
km. De campings in Spanje liggen altijd mijlen ver uit het centrum en
de campings in Portugal blijken opgeheven. Eenmaal in Marokko begint
alles wat ontspannender te worden en de tochten avontuurlijker.
Fragment uit Saskia's dagboek: blubber, rivieren en gaten
Vannacht hebben we geslapen bij Achmed en zijn familie. We babbelden
wat In het Frans en berber. Tristan en ik aten couscous met de mannen,
daarna waren de vrouwen aan de andere kant van de kamer aan de beurt.
We dronken thee en bekeken elkaars foto's.
Gelukkig
ging de familie niet laat naar bed, want ik was hartstikke moe. We kregen
een hele kamer voor onszelf en de bedden werden zelfs opgemaakt. Helaas
heb ik niet goed kunnen slapen.
Allerlei gedachten -doorspekt met Franse woorden- tuimelden door m'n
hoofd
Bij het afscheid in de ochtend drukt oma me nog vier warme eieren en
een zak walnoten in m'n hand Dit krachtvoer hebben we vandaag hard nodig.
Veel kleiwegen monden uit in modderpoelen. Jakkes! Fietsen lukt zeker
niet. Als mijn fiets omvalt in de modder, besluit ik de rugzak op de
rug te nemen en met de fiets aan de hand verder te lopen. Ik loop op
sandalen en m'n voeten blubberen door de klei. Gedverdemme! Ik ben geen
Frank van Rijn. Ik wil leuk fietsen, niet dit. Wanneer ik weer Uitglijd,
ga ik een potje zitten brullen op een steen. Ik wil dit niet, ik wil
dit niet, ik…
Ook komen we een paar maal voor een rivier te staan. Hier nemen we de
rugzak op onze rug en de fietsen onder de arm. Voetje voor voetje schuifelen
we door de rivier naar de overkant. Door het modderkleurige water kunnen
we de losse stenen op de bodem niet zien. Daarbij is er ook nog een
vrij sterke onderstroom. Oppassen dus. Na zeven uur hebben we 25 km
afgelegd We hebben nu de zwaarste kilometers achter ons. Daarna gaan
we alleen nog maar naar beneden over stenen. Dit is echt super, dit
is top! Ik verander van truttig meisje in een stoer crosswijf.
Ooit heb ik gehoord dat je bij een afdaling op de pedalen moet gaan
staan, zoals motorrijders doen bij moeilijke trajecten. Die techniek
pas ik nu toe op de fiets en ik ga als een speer. Remmen doe ik niet
te veel; als ik rem en ga zitten verlies ik de controle over de fiets.
Als we aankomen bij een brug, staat een taxi ons al op te wachten. Voor
tig dirhams wil hij ons omrijden, want de brug is kapot. "Waarom
zou ik met je meegaan?" zeg ik tegen hem. "Onoverbrugbare
problemen kennen wij niet. Ik heb toch een vouwfiets...!"
Tekst en
foto's: Tristan R. Raggers en Saskia Henze
|
©
copyright by www.onwalkabout.nl
De Wereldfietser
nummer 1 winter 2000
Gesponsord
door:
Tromm
Tweewielers Amsterdam
|
