Deel 3: Folding Bikes Goes Walkabout Expedition

Vanuit Kumasi fietsen we een tijdje samen met Travis, een Canadees. Drie maanden geleden kwam hij naar Ghana om mee te werken aan een ontwikkelingsproject om straat-kinderen op te leiden tot fietsenmakers. Helaas was het project op een plek waar weinig kinderen voorbij kwamen en begon hij zich al snel overbodig en verveeld te voelen. Hierdoor bestoot hij een fiets te kopen. Samen met een andere Canadees fietste hij naar Timboektoe om het millennium te vieren. Inmiddels weer alleen, is hij op zijn terugweg naar Accra, net als wij. We besluiten daarom samen te fietsen. Eerst naar de kust om een aantal dagen van het strand te genieten en om de oude forten te bezoeken die daar rond 1600 door onze Hollandse voorvaders, de Britten en de Portugezen neer zijn gezet om handel te drijven en de koloniën te voorzien van slaven.
Travis is net als vele anderen onder de indruk van onze fietstocht op de uitzonderlijke fietsen. Alle drie zijn we nogal nieuwsgierig naar het verschil tussen het lange afstand rijden met de gewone fiets en met onze vouwbare Birdy's. Hoewel wij ervan overtuigd zijn dat onze birdy's op lange afstanden niet onder doen voor een gewone fiets is het toch interessant om dit eens in de praktijk te toetsen. Is het wel echt zo dat ons grotere voorblad (56 tandwielen) en onze kleinere achterbladen (11, 13, 15, 18, 21, 24 en 28 tandwielen) de omwentelingssnelheid van onze trappers en dus ook de fiets, ten goede komt? Van een verschil in fietsconditie kan het niet afhangen, daar we alle drie al behoorlijk wat kilometers op de pendalen hebben gestaan.

Waar slapen we vannacht?
Gisteren hebben we aan de rand van 'lake Bosumtwi' gekampeerd. Hoewel het nog vroeg in de ochtend was, besloten we na 50 kilometer berg op en af om niet meer verder te gaan. Ondanks dat Ghanezen als het meest vriendelijke volk in West Afrika bekend staan, heeft iemand ons hier toch geld uit onze zak weten te troggelen. Iedereen zou moeten betalen om het heilige meer te aanschouwen. De man werd ook behoorlijk intimiderend op een gegeven moment en om er vanaf te komen hebben we hem toen maar wat gegeven. Onnodig natuurlijk. Als we dit later aan een Ghanees vertellen die nu in Duitsland woont en in Ghana op vakantie is met vrouw en kind proest deze het uit. Vooral nadat we gezegd hebben dat de man die geld wilde steeds luider begon te spreken en we juist daardoor geïntimideerd werden. Hij herkende het wel van zijn landgenoten en helpt ons uitzoeken of we wel of niet iets behoren te betalen om hier te kunnen kamperen. Niet dus! De jongen die zich voordoet als de zoon van de baas van het dorp blijkt helemaal geen zoon van de baas van het dorp. Net zo min als ik de dochter van koningin Beatrix ben. Daarna wordt het eigenlijk steeds leuker. We komen in contact met de locale jeugd en kinderen. Wij proberen de kinderen het spel 'krantenmeppen' bij te brengen, zodat we de kans hebben om ongemerkt hun moeilijke namen te leren. Hierbij staat een kind in het midden van de kring met een opgerolde krant in zijn hand. Een ander kind uit de kring noemt vervolgens een naam van een van de kinderen. De krantenmepper moet de naamgenoemde dan een slag op het hoofd geven tenzij deze weer snel een andere naam noemt. De spelregels worden echter toch niet helemaal begrepen. Ze blijven steeds braaf hun eigen naam herhalen in de krant, als ware het een microfoon en van tijd tot tijd meppen ze iemand ongenadig met de krant op zijn kop. Tot het juiste spel zijn we dus niet gekomen, maar we hadden wel veel plezier. Het hoogtepunt volgt als we ze allemaal een keer op onze de Birdy's laten fietsen. Ze komen ons glunderend een voor een bedanken.
De combinatie van de hoge temperatuur (41°C) en de hoge vochtigheidsgraad (97%) doet ons besluiten de volgende ochtend vroeg te vertrekken. Nagezwaaid door de nog slaperige kinderen beginnen we aan een zware klim van 12%. Na een kwartiertje zie ik Travis naast zijn fiets lopen en even later moet ik zelf ook mijn fiets duwen. Gelukkig heeft Tristan er minder moeite mee, zodat hij een gedeelte van mijn bagage overneemt en hij me komt duwen als ik weer eens naast mijn fiets loop. Dit is extra fijn op dagen als vandaag, omdat ik niet helemaal lekker ben. Dit is dan ook de reden dat we na 60 kilometer het al voor gezien houden en vannacht in een vrij duur en luxueus hotel slapen. Ondanks de zwaarte van de tocht heb ik er wel van genoten. Het is hier tropisch groen en de mensen zijn enthousiast als ze ons zien. Enkele malen moeten we stoppen om een praatje te maken. Tijdens een van deze praatjes zegt een man dat Tristan en Travis wel naar Accra kunnen fietsen, maar ik niet. Ik ben immers maar een vrouw...
Nou, dat zullen we nog wel eens zien! Ben notabene al uit Nederland komen fietsen, zo'n slordige 6000 kilometer. Ik begrijp wat dat betreft de Afrikaanse mannen niet zo. Hebben ze een vuiltje in hun oog wat vrouwen betreft? Hun eigen vrouwen werken zo hard. Waterhalen, graan stampen, koken, kinderen opvoeden, een behoorlijk zware taak hier in Afrika.
Fietsen door dorpjes op zondag resulteert in het luisteren naar gospels, begeleid met luide trommels en geklap. Het is prachtig om naar te luisteren. Zo'n Afrikaanse kerkdienst zoals je het wel eens in de films ziet, maar dan live.
Op de derde dag komen we aan in Erkunpont. Op onze vraag of er in het dorp een hotel is springt er gelijk een Ghanees op zijn fiets ten antwoord om ons er heen te begeleiden. Dit keer zijn er geen kosten aan deze daad verbonden en blijft het een vriendendienst.
Bij het hotel vragen we naar een kamer voor drie personen. Het wordt een kamer met twee bedden. Tristan en ik zullen er eentje moeten delen. Aangezien een bed groter is dan ons tentoppervlak, lijkt ons dat niet zo'n probleem. Als Tristan en Travis later in het dorp op zoek zijn naar een maaltijd en een paar koude biertjes duikt er echter een heel ander probleem op. We mogen namelijk niet met zijn drieën op die kamer slapen. Ik zeg dat we altijd met zijn drieën slapen en dat we dat toch echt zo af hebben gesproken. De eigenaresse, Madam Esther, blijft echter bij haar standpunt. Als Tristan en Travis terug zijn vertel ik hun het probleem en zij gaan opnieuw naar de eigenares. Als Travis op de grond slaapt en extra betaalt, wil ze er nog wel eens over nadenken. Maar wat betekend dat dan, er over nadenken? Is dat een ja of een nee?
De Lonely Planet schrijft over Ghana dat twee mannen of vrouwen vaak geweigerd worden om samen op een hotelkamer te verblijven. Ik begin me langzamerhand een beetje op te winden, ik had een leuk gesprek met haar en nu vraag ik me af hoe zij mij ziet. Zou ze denken dat we met zijn drieën seks hebben? Ik besluit nog maar eens met haar te gaan praten. We praten over van alles, het harde werken van een vrouw, het katholiek zijn, het studeren van mijn man (niet dus!), het leven in Holland... nee ik neem je echt niet mee, want je zou het daar veel te koud hebben en je heel eenzaam voelen...Uiteindelijk breng ik het gesprek terug op de kamer. Waarom mogen wij niet met z'n drieën slapen? Denkt ze soms dat ik met twee mannen tegelijk zal slapen? 'Nee', haast ze zich te zeggen, 'dat is het niet'. Ik ga er nog even over door, want dat is het natuurlijk wel. Ik zeg dat ik me erg beschaamd zou voelen als ze zo over mij zou denken en dat ik niet zou willen dat ze me als een beest ziet enz. Aan het eind mag Travis bij ons slapen zonder extra te betalen en ben ik inmiddels een goede vriendin van madam Esther geworden.
Nachten in Ghana, op zoek naar een slaapplaats, altijd weer een verrassing. De vierde nacht is er in het dorp waar we willen overnachten helemaal geen hotel. Door fietsen naar het volgende dorp is geen optie en ook wildkamperen valt af, omdat de begoeiing zo sterk is dat er geen goede kampeerplekken zijn. Er is wel iemand die ons een slaapplaats wil bezorgen, maar daarvoor moeten wij ons eerst melden bij de politie. De politie is erg geinteresseerd in onze fietstocht en organiseert een slaapplaats naast het politiebureau, zodat ze goed op ons kunnen passen. Een van de politiemannen vraagt of er nog iets interessants in mijn tas voor hem zit. Aanvankelijk doe ik net alsof ik hem niet begrijp. Daarna zeg ik lachend dat hij de eerste politieagent is die om een cadeau vraagt. Daarna druipt hij gelukkig af. Hoe wij deze nacht slapen? In een riant vierpersoonsbed in een kamer met televisie en koelkast. Er wordt voor ons gekookt, drinken gehaald en een emmer water klaar gezet om ons te wassen. Een heel bijzondere ervaring. Zeker als je de volgende dag te horen krijgt dat ze een begrafenis hebben, omdat een goede vriend is overleden. We kunnen ons niet voorstellen dat wij ook zo gastvrij zouden kunnen zijn met zo'n zwaar hart.
Na het ontbijt geven we met zo'n dertig kinderen om ons heen nog een vouwdemonstratie, dat slaat altijd aan. Daarna laden we de fietsen op en vertrekken weer, wederom zonder te betalen.
Na een lange, vermoeiende dag met twee lekke banden komen we aan in Dixcove. We checken in bij de Dadsons lodge... Hier vraagt de manager rechtstreeks aan Tristan of Travis er bij zal zitten als we samen seks hebben. 'Nee', zegt Tristan, 'Die sturen we dan naar de andere kamer'. De kamer is echt geweldig, meer een appartement eigenlijk. We hebben een woonkamer, badkamer, slaapkamer en een balkon met uitzicht op zee. Genoeg plek voor drie mensen dus. Na vier maanden kunnen we eindelijk weer eens genieten van het strand en de zee. Het zwemmen is dan ook een welkome afwisseling.
Travis fietst de volgende dag alleen verder naar Accra. Hij heeft een vliegtuig terug naar huis te halen. Wij hebben wat meer tijd en besluiten om nog een paar dagen extra in het heerlijke zeewater te blijven dobberen. De 385 kilometer die we de afgelopen 5 dagen gezamelijk gefietst hebben was een goede test. De vergelijking was zoals verwacht. Niemand hoefde op elkaar te wachten of deed qua uithoudingsvermogen of snelheid onder voor de ander. Het is nu echt bewezen, de Birdy's mogen er zijn op fietsvakantie.

Tekst en foto's: Tristan R. Raggers en Saskia Henze

© copyright by www.onwalkabout.nl

De Wereldfietser
nummer 3 zomer 2000

Gesponsord door:
Tromm Tweewielers Amsterdam

Birdy Blue